Manisa’da Üzüm Bağlarında Budama Maliyeti Cep Yakıyor: Üreticiler Ailece İş Başında
Manisa’nın önemli üzüm üretim merkezlerinden Sarıgöl ve çevresinde, yaklaşan bağ bozumu öncesi gerçekleştirilen budama çalışmaları, artan işçilik ücretleri nedeniyle üreticileri farklı çözüm yolları aramaya itti. Geleneksel olarak uzman ekiplerce yapılan bu önemli tarımsal faaliyet, son dönemdeki ekonomik gelişmelerle birlikte çiftçilerin kendi aile fertleriyle birlikte bağlara inmesine neden oldu.
Artan İşçilik Ücretleri Üreticiyi Zorluyor
Sarıgöl Ziraat Odası tarafından belirlenen ve birçok budama ekibinin de bu rakam üzerinden anlaşma sağladığı 1.500 liralık günlük yevmiye, üzüm üreticileri için önemli bir maliyet kalemi oluşturdu. Özellikle küçük ölçekli çiftçiler, bu yüksek işçilik bedelleri karşısında bütçelerini zorlamamak adına alternatif yöntemlere yönelmek zorunda kaldı. Bu durum, bağcılıkta önemli bir aşama olan budama sürecinin, artık daha çok aile içi emeğe dayalı bir hale gelmesine yol açtı.
Yüksek maliyetleri göğüslemek istemeyen çiftçiler, makas ve testerelerini kuşanarak eşleri, çocukları ve diğer aile üyeleriyle birlikte bağlarına giderek budama işlemlerini kendileri yürütüyor. Bu durum, hem iş gücü maliyetini önemli ölçüde düşürürken hem de bağların bakımı konusunda daha hassas ve özenli bir yaklaşım sergilenmesine olanak tanıyor.
Aile Emeğiyle Maliyetler Düşüyor, Verim Artıyor
Sarıgöl’de üzüm üretimiyle uğraşan çiftçilerden Ramazan Karahan, mevcut durumu şu sözlerle özetledi: “Budama işi genellikle mart ayı sonuna kadar devam eder. Havalar elverdiği sürece biz de bağımıza gelip çalışıyoruz. Eşim, kayınpederim ve ben hep birlikte budamayı kendimiz yapıyoruz. Bu sayede, dışarıdan ekip tutmanın getireceği ciddi bir masraftan kurtulmuş oluyoruz.”
Üreticiler, aile bireylerinin de katılımıyla gerçekleştirilen budama çalışmalarının, yalnızca ekonomik açıdan değil, aynı zamanda bağın ihtiyaçlarının daha iyi anlaşılması ve buna göre daha bilinçli bir bakım yapılması açısından da faydalı olduğunu vurguluyor. Bağın her bir dalının, her bir filizinin aile bireyleri tarafından özenle şekillendirilmesi, hem ürün kalitesini artırma potansiyeli taşıyor hem de tarımsal üretimde aile bağlarını güçlendiren bir unsur olarak öne çıkıyor.
Bu durum, Türkiye’nin önemli tarım bölgelerinden Manisa’da, ekonomik zorlukların çiftçileri nasıl yenilikçi ve geleneksel yöntemlere yönlendirdiğinin de bir göstergesi olarak karşımıza çıkıyor. Budama maliyeti konusundaki bu gelişmelerin, ilerleyen dönemlerde tarımsal üretim modelleri üzerindeki etkileri de merak konusu.
